لوگو موشیما
لوگو موشیما

داستان کودکانه روز تولد بسیار پرمشغله‌ی مادربزرگ

داستان کودکانه روز تولد بسیار پرمشغله‌ی مادربزرگ
میلاد تقی زاده نیم‌رخ

.

.

نیکا و کیان برای تولد مادربزرگ کلی بازی آماده کرده‌اند، اما مادربزرگ هم یک پیشنهاد دارد!

روز تولد مادربزرگ بود و نیکا برای جشنش کلی نقشه داشت.

به برادر کوچکش، کیان، گفت: «می‌خوایم بهترین تولد دنیا رو برای مامان‌بزرگ بگیریم!»

کیان پرسید: «کیک هم داریم؟»

«معلومه!»

«پس همین حالاش هم بهترین تولد دنیاست!»

نیکا خندید.

آن روز بعدازظهر، همهٔ خانواده به خانهٔ مادربزرگ رفتند. نیکا هدیه‌ای کادوپیچ‌شده در دست داشت و کیان چند بادکنک رنگارنگ.

مادربزرگ در را باز کرد.

همه با هم گفتند: «تولدتون مبارک!»

مادربزرگ بچه‌ها را محکم بغل کرد و گفت: «به‌به! عزیزهای من اومدن!»

مادربزرگ دم در نیکا و کیان را بغل می‌کند. بچه‌ها هدیه و بادکنک به دست دارند.

خانه بوی شیرینی تازه می‌داد. پدربزرگ میز را تزیین کرده بود و کیک توت‌فرنگی را وسط آن گذاشته بود.

همه کلاه تولد سرشان گذاشتند، دور کیک جمع شدند و آهنگ «تولدت مبارک» را خواندند.

مادربزرگ چشم‌هایش را بست، آرزو کرد و شمع‌ها را فوت کرد.

کیان پرسید: «چه آرزویی کردید؟»

مادربزرگ چشمکی زد و گفت: «اگه بگم، شاید برآورده نشه!»

مادربزرگ کنار کیک تولد به کیان، که کلاه زرد سرش است، چشمک می‌زند.

وقتی همه کیکشان را خوردند، نیکا از جا بلند شد.

«مامان‌بزرگ، چند تا بازی برای تولدتون آماده کردیم!»

مادربزرگ گفت: «چه خوب!»

نیکا دستش را گرفت و گفت: «بیایید بریم!»

با هم به حیاط رفتند. نیکا با گچ‌های رنگی، روی راه باریک کنار باغچه، خانه‌های لی‌لی کشید.

مادربزرگ گفت: «من بچه که بودم، عاشق لی‌لی بودم! چطوره امروز داور بشم؟»

روی یکی از صندلی‌های حیاط نشست.

«ببینم چطور لی‌لی می‌کنید!»

اول نیکا بازی کرد. نوبت کیان که شد، روی خانهٔ یک پرید، از خانهٔ دو رد شد و یک‌راست رفت روی خانهٔ سه.

مادربزرگ صدا زد: «صبر کن ببینم! پس شمارهٔ دو چی شد؟»

کیان پشت سرش را نگاه کرد.

«وای! ببخشید، شمارهٔ دو!»

با یک پرش به خانهٔ دو برگشت و همه خندیدند.

کیان با یک پرش به خانهٔ شمارهٔ دو برمی‌گردد و مادربزرگ می‌خندد.

بعد از چند دور دیگر، بچه‌ها دویدند و دوباره مادربزرگ را بغل کردند.

نیکا گچ‌ها را جمع کرد و همگی به داخل خانه برگشتند.

وقتی به اتاق نشیمن رسیدند، نیکا فکر تازه‌ای به سرش زد.

«چطوره قایم‌باشک بازی کنیم؟»

مادربزرگ لبخندی زد و گفت: «من چشم می‌ذارم، شما دوتا برید قایم بشید!»

بعد چشم‌هایش را با دست پوشاند.

«یک… دو… سه…»

نیکا پشت مبل پنهان شد و کیان پشت پرده قایم شد.

«هشت… نه… ده! قایم شدید؟ دارم میام!»

مادربزرگ چشم‌هایش را باز کرد. یک چیز زرد از پشت پرده بیرون زده بود.

کلاه تولد کیان بود!

مادربزرگ گفت: «عجب! پردهٔ من از کی تا حالا کلاه سرش می‌ذاره؟»

کیان زود کلاهش را برداشت، ولی جوراب‌های راه‌راهش هنوز از زیر پرده پیدا بود.

«حالا پا هم درآورده!»

مادربزرگ جوراب‌های راه‌راه کیان را می‌بیند که از زیر پرده بیرون زده‌اند.

کیان زد زیر خنده.

«منم، مامان‌بزرگ!»

از پشت مبل هم صدای خندهٔ ریزی آمد.

مادربزرگ به طرف صدا برگشت.

«فکر کنم یکی دیگه رو هم پیدا کردم!»

نیکا سرش را از پشت مبل بالا آورد و گفت: «منو پیدا کردید!»

یک دور دیگر هم بازی کردند. بعد کیان قطار اسباب‌بازی‌اش را آورد.

«مامان‌بزرگ، بیایید قطاربازی! شما راننده باشید!»

مادربزرگ لبخندی زد و روی مبل راحتی همیشگی‌اش نشست.

«وای! چه تولد شلوغی داشتم!»

کلاه تولدش را برداشت و روی میز کوچک کنارش گذاشت.

«حالا که تولد منه، می‌شه من بگم چی کار کنیم؟»

نیکا گفت: «معلومه!»

«پس بیایید پیشم بشینید تا از یکی از تولدهای بچگی‌ام براتون تعریف کنم.»

کیان به مادربزرگ خیره شد.

«شما هم یه دختر کوچولو بودید؟»

مادربزرگ خندید و گفت: «معلومه که بودم!»

«بابابزرگ هم کوچولو بودن؟»

پدربزرگ سرش را از روی روزنامه بلند کرد و گفت: «بله که بودم!»

بیرون، هوا داشت تاریک می‌شد. پدربزرگ روزنامه را کنار گذاشت و چراغ کنار مبل مادربزرگ را روشن کرد.

نیکا روی مبل لم داد. کیان هم بالش موردعلاقه‌اش را برداشت و روی فرش نشست.

نیکا و کیان در نور چراغ به قصهٔ مادربزرگ گوش می‌دهند.

ساعت قدیمی آرام تیک‌تاک می‌کرد.

تیک‌تاک. تیک‌تاک.

مادربزرگ شروع کرد: «وقتی کوچولو بودم، یه سگ داشتیم به اسم بیسکویت.»

کیان خندید و پرسید: «بیسکویت؟ همون که می‌خوریم؟»

«آره، ولی این بیسکویت چهارتا پا داشت و یه دم که مدام تکونش می‌داد!»

مادربزرگ سرش را به بالش پشتش تکیه داد.

«یه سال مامانم برای تولدم کیک توت‌فرنگی پخت. کیک رو گذاشت روی میز آشپزخونه و رفتیم تزیینات تولد رو آماده کنیم.
وقتی برگشتیم، یه تکهٔ بزرگ از کیک نبود!»

نیکا پرسید: «بیسکویت خورده بودش؟»

«روی زمین رد خامهٔ صورتی بود. دنبالش رفتم تا رسیدم به انباری. دیدم بیسکویت اونجا نشسته و داره پنجه‌هاش رو لیس می‌زنه!»

نیکا گفت: «می‌دونستم!»

«ولی فکر می‌کنید چی روی سرش بود؟»

کیان پرسید: «چی؟»

چشم‌های مادربزرگ کم‌کم بسته شد و صدایش آرام‌تر شد.

«روی سرش یه…»

نیکا صدا زد: «مامان‌بزرگ؟»

از روی مبل صدای خروپف آرامی آمد.

خُررر… پُف…

کیان سرش را بالا گرفت و به مادربزرگ نگاه کرد.

آهسته گفت: «تازه داشت جای بامزه‌اش می‌رسید!»

نیکا جلوی خنده‌اش را گرفت و آرام پتو را روی پاهای مادربزرگ کشید.

کیان در گوش نیکا پچ‌پچ می‌کند. مادربزرگ با پتویی روی پاهایش خوابیده است.

کیان سرش را نزدیک گوش خواهرش برد.

«اوه‌اوه! فکر کنم زیادی با مامان‌بزرگ بازی کردیم!»

پایان.

مشاهده بیشتر: بیش از 100 داستان کودکانه

سوالاتی برای گفتگو با کودک

  • تو برای تولد مادربزرگ چه برنامه‌ای می‌چیدی؟
  • دوست داشتی در کدام بازی این جشن شرکت کنی؟ چرا؟
  • به نظرت بیسکویت چه چیزی روی سرش گذاشته بود؟
  • دوست داری دربارهٔ بچگی مادربزرگ یا پدربزرگ چه چیزی بپرسی؟
میلاد تقی زاده نیم‌رخ

درباره نویسنده